อยู่มาจะเดือนยังหางานทำไม่ได้เล้ย...

คิดแล้วก็เซ็ง ดีแต่เที่ยวเล่นเลยค่ะตอนนี้ ไปเรียน เดินเที่ยว กลับบ้าน ดูซีรีย์ แล้วก็นอน

ยังดีที่มีเพื่อนเม้าท์ไม่งั้นเฉาตายแนค้า

ชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่เหมือนบ้านเราไม่มีผิด ผิดอยู่นิดที่ห้างฯบ้านเราปิด 4 ทุ่มครึ่ง แต่ที่นี่ปิดตั้งกะ 3 ทุ่ม

อยากเดินนานแค่ไหนมันก็ไล่เรากลับบ้านหล่ะ

ของที่นี่แฟชั่นสู้บ้านเราไม่ได้เล้ย วันก่อนเดินผ่านร้านชุดราตรี ต๊กใจ! นึกว่าหลุดมาอยู่ยุค 60s - 70s
สไตล์ชุดงี้เหลือรับ บ้านเราเดิ้นกว่าเยอะ อยากได้แฟชั่นล้ำยุค ต้องไปเดินย่านคนเกาหลี ญี่ป่น

พวกนี้มันมาแอบเปิดร้านขายเสื้อผ้าบ้านมันที่นี่ แต่ราคา..อย่าคิดว่าจะถูกเหมือนเราไปซื้อที่เกาหลี

แพงซะไม่มีหล่ะ เห็นแล้วก็ปลง ซื้ออะไรไม่ลงซักอย่าง

แต่ก็อย่าคิดน่ะว่าจะมีตังค์เหลือ เพราะค่ารถ ค่าของกินที่นี่ก็ราคาสูงใช่ย่อย เทียบเป็นเงินบ้านเราแล้วก็

...แพงเอาการอยู่ สิ่งที่ดีมากกกกกกกกกของที่นี่คือ ฝรั่งค้า หล่อได้ใจเจ๊จิงๆ เดินไปทางไหนมันก็เท่ห์

ก็หล่อกันไปหมด ไอ่แบบแก่ๆ ไม่หล่อ มันก็มี แต่ไอ่หน้าตาดี มันก็เยอะ เดินๆตามถนนยังกะคนบ้า

น้ำลายพานจะไหลตลอดเวลา ขนาดว่าแต่งตัวใส่สูท ผูกไทน์ ไปทำงาน มันยังเซทผมหยั่งกะจะไปเล่น

คอนเสิร์ตเจ-ร็อค ไม่รู้จะเท่ห์ไปไหนของมัน

บริสเบน สมแล้วที่เป็นเมืองแสงแดด ขนาดหน้าหนาว ยังมีแดดเลย แต่ขอบอกลมเย็นมากกกกกกกกก

หนาวไปถึงกระดูก แปลกแต่จิงอากาศแบบนี้ มีฝรั่งบ้าใส่เสื้อกล้ามออกมาเดินโชว์หุ่น มันไม่เป็นหวัดหมู

ให้มันรู้ไปซิ

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ทำให้พลอยเป็นหวัดไปกะเขาด้วย แต่ดีขึ้นเยอะมากแหละ หวังว่าอีกวัน

สองวันก็คงหายดี ตอนนี้อากาศหนาวๆ อยากได้รองเม้าบู้ทใหม่จังเล้ย..

บาย