หลังจากช่วงเดือนที่ผ่านมา
ต้องอยู่หน่วย consultation รับปรึกษาเคสจิตเวชผู้ป่วยในทั่วโรงพยาบาลศิริราช

เดือนที่ผ่านมาหนักตรงที่เราเป็นresident จิตเวชคนเดียวที่อยู่หน่วยนี้ 
ช่วงแรกยังดีที่มี resident medicine มาช่วยรับเคส
พอมาถึงอาทิตย์สุดท้ายไม่มีน้องจากmedicine มาช่วยแล้ว

แต่ชีวิตก็ไม่ได้โหดร้ายเสมอไป
ต้องขอบคุณอาจารย์ในภาควิชาที่ลงมาช่วยรับเคสด้วย
(ขอบคุณอาจารย์เอก กับ อาจารย์แปป อย่างมากครับผม)
ที่สำคัญกำลังใจจากเพื่อนๆ พี่ๆ
ในที่สุดก็ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้แล้ว


เมื่อวานเป็นวันแรกที่เราได้หยุดพัก
โทรไปหาเพื่อนๆก็ไม่มีใครว่างเลย
จะนอนเหงาอยู่ที่ห้องก็ไม่ได้แล้ว
เพราะทนเสียงท้องร้องไม่ไหว
สุดท้ายเลยตัดสินใจไปคนเดียวก็ได้

เลยหาอะไรแปลกใหม่ลองทำดู
ได้มีโอกาสไปทาน ร้านก๋วยเตี๋ยวคนไทย
ร้านนี้แนะนำโดยน้อง อู๊ด  extern ที่อยู่สายเดียวกัน 
 ทางไปร้านก็หาไม่ยาก เดินไปทางร้านระฆังทอง
จะเจอร้านอยู่ทางซ้ายมือ
บรรยากาศร้านทำให้นึกถึงร้านก๋วยเตี๋ยวที่เคยนั่งกินสมัยตอนเด็ก
พี้นร้านเป็นพื้นไม้ เดินไปได้ยินเสียงดัง
นึกถึงสมัยเป็นเด็กคงวิ่งเล่นสนุกเลย

เมนูในร้านก็ถูกใจคนชอบเมนูก๋วยเตี๋ยวแบบเรา
มีทั้งต้มยำ  น้ำตก ก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย 
แต่ที่แปลกไปจากที่อื่นคือ ก๋วยเตี๋ยวแกง 
ได้รสชาติอร่อยไปอีกแบบ
หลังท้องอิ่มก็พอทำให้หายหงุดหงิดที่ร้านนี่ทำอาหารช้ามาก
ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะว่าลูกค้าเเน่นร้านตลอดก็เป็นได้

สุดท้ายเกิดนึกครึ้มใจ 
เดินไปวัดระฆัง
(ถ้าใครได้รู้จักเราจะรู้ว่าเราเป็นพวกไม่เข้าวัด ไม่ทำบุญเลย 
ตั้งแต่อยู่ศิริราชมาตั้งแต่เป็น นศพ ก็ได้มาที่วัดนี้เป็นครั้งที่สอง )
พอได้ไปถึงวัด ก็ไปนั่งที่โบสถ์ นั่งสมาธิ 
เพิ่งได้เข้าใจ 
ว่าทำไมคนเราถึงชอบมาวัด
เป็นครั้งแรกที่เราได้รู้สึกถึงความสงบ
จริงๆระยะทางแค่ไม่ถึงครึ่งกิโลเมตร 
แต่เป็นทางที่เราไม่เคยได้เดินเข้ามาเลย

ช่วงที่ผ่านมาเราวิ่งตามหาอะไรมากมาย
แล้วสุดท้ายก็ได้เรียนรู้ว่า 
ไม่มีอะไรเลยที่เป็นของเรา
มีแต่ตัวเราเท่านั้น ที่อยู่ต่อไป

จริงๆ การเรียนรู้ที่อยู่คนเดียวได้โดยไม่ต้องมีใครได้
ก็อาจทำให้เราไม่ต้องทุกข์ใจเหมือนช่วงที่ผ่านมาก็ได้

ครั้งหน้าถ้ามีเวลาเราคงหาโอกาสมานั่งสงบใจแบบนี้อีกครั้ง